23 Nisan 2013 Salı

Beklemek'e dair.

Deneyimler paylaşılsın, eyvallah bununla bir derdim yok.
Ama illa o deneyimlerden bir ders çıkarmak ve hayatımı başkalarının deneyimleri üzerinden inşa etmek zorundaymışım gibi bir beklenti ile yaklaşılması, yok işte buna tahammülüm.
Yani bırakın herkes yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var diyebilsin.
Olasılıklara dair uyarıda bulunmak başka, o olasılıklardan birine saplanıp ona göre tavır alınmasında ısrar etmek başka.

İşte tüm bunlar böyle ama bence şarkılardan ders almak gerekiyor (!).
Mesela ben bu şarkıdan çıkarmam gereken sonuçları çıkarsaydım son birkaç günüm daha başkaca geçebilirdi.

Of dedim,  of of dedim!

Ben kulak vermedim ama işine gelen bir dinlese ya..


22 Nisan 2013 Pazartesi

oldu mu şimdi!

Yine yanlış bir soruyla karşı karşıya bıraktım kendimi: Neden böyle oldu?

Olmayan bir şeyler karşısında hep meseleyi kendime evrilterek kurcalamak gibi inanılmaz tatlılıkta bir özelliğim var. Eyleyecek olan ben değilim, daha doğrusu eyleme vaadinde bulunan; ama buna rağmen neden eylemedi sorusunun yanıtını ararken şu soruyla destekliyorum: Nerede yanlış yaptım?

O sırada bir BEN çıkıyor ve diyor ki saçmalama seninle ne alakası var..
Sonra öbür BEN tamam da alakasının olmadığını nereden biliyoruz..

Ve işte asıl diye nitelediğim BEN bu sorular karşısında net bir tavır takınıyor ve bu bilinmezliği sürdürme konusunda ne kadar kararlı olduğunu idrak ettirmeye çalışıyor ötekine berikine, sormayacağım diyor.

Ah bu ben.

Hatırlatmalık notlar gelsin o zaman..


15 Nisan 2013 Pazartesi

değil.

Çocukken hoşlandığı kızın saçını çeken erkekler, boy attıklarında bu defa da canını acıtmayı marifet sanıyor.
Bu değil, çok net.
Yapmayın etmeyin..


1 Nisan 2013 Pazartesi

Hastayım yaşıyorum.




Doktora gitmeyi hiç mi hiç sevmiyorum. Daha doğrusu hastaneye gitmeyi sevmiyorum, doktor da hastanede olunca... Böyle son raddeye falan gelmem lazım, sağlığıma dair şüphelerimle artık başa çıkamaz hale gelmeliyim ki anca öyle. Bir de şu sevk olaylarını da sevmiyorum. Neyse ki Google var! Hemen aradaki bağlantıyı açıklayayım, efenim şöyle ki ben hastayım dememe sebebiyet veren bütün belirtileri grup grup yazıyorum Google'a. Şöyle bir hoş beş ediyoruz, o da bana hangi hastalıkların belirtisi olabileceğini söylüyor. Ben de içlerinden birini seçerek başlıyorum turuma. Ama bu rastgele bir seçim değil, zira arama motorumuz o hastalığın başkaca belirtilerini de döktüğünden hangisinin belirtisi daha fazla ise o bölümden randevu alıyorum. Zaten İstanbul'da yaşayıp da bir hastaneden yakın zamana randevu alabilmek mucize! Neyse, bu güne kadar hiç yanılmadım. Beni tanıyanların da dediği haliyle bedenimi fazlasıyla dinleyen bir insanım -ister istemez, aile bir belini doğrultamadı ki envai çeşit hastalıktan.

Yaklaşık bir aydır sağ kulağımda böyle bir dolgunluk hissi var gibi. Bir şey var gibi değil ama bir perde var gibi, böyle garip bir şey - eyvah, pek de iyi anlatamıyorum sanırım derdimi, iş yeri hekimi ne zaman beni görse gülmesi bundan olmalı!. Hastaneye gitmeyi ertelemek ve sağlığına hiç dikkat etmiyorsun hezeyanlarına göğüs gerebilmek için işyeri hekimine gittim. Onun da verirken pek işe yarayacağına inanmadığı damlayı 1-2 kere kullandım -nasıl da yargılıyım ama- sonra onu da bıraktım. Geçer yahu dedim, 1 ay oldu geçmedi. Geçtiğimiz Pazartesi, artık tamam dedim. Zamanı geldi ve ertesi güne de randevu alabilecek durumdayken Cuma sabahı 8.30'a randevu aldım. Hastane evime 15 dk. mesafede. İkinci hasta benim. Kendimi sürekli en kötülere alıştırmak gibi çok tatlı bir özelliğim var. En iyi ihtimalle kulağım yıkanacak, en kötüsü artık işitme cihazı kullanmaya başlamam gerekecek - kaldı ki bu tıkanıklık haline rağmen kulağımda ciddi bir duyum kaybı yok gibi ( kendimce testler yaptım!). 

Perşembe akşamı stresten öldüm öldüm dirildim. Sabah erkenden uyandım. İlk aklıma gelen 'meğerse uyanamamışım ve randevuyu kaçırmışım' aldatmacası oldu. Ama 8.30'daki randevuyu kaçırıp o saatte iş yeri servisinde olmak da kendime bile açıklayamaycağım kadar saçma göründü. Tamam dedim bu defa da, test mest isterse onları yaptırmadan çıkarım, ne de olsa çok sıra olur, o zaman kaçış imkanı da çıkar. Ve düştüm yola. Azıcık erken düşmüşüm, zira 7.45'te hastanedeydim. Bomboştu ve çok güzeldi o hali!

Ama hastaların hali pek fenaydı. Hastalıkları açısından değil, ne yapacaklarını bilememeleri açısından. Randevu almadan gelenler, hangi doktoru, neden beklediğini bilmeyenler çok hüzünlü göründü bana. Daha fenasıysa bu halleri ile bir bilen  olan kendilerinden bilmem kaç yaş küçük hatunun onları azarlayan tavrıydı. İşte, şimdi hatun için de bir şey diyemiyorum, ben orada kısacık bir süre kalıyorum o ise günlerini geçiriyor. Nasıl bu hale geldi kim bilir. Ama ben o insanlara şefkatle dokunmak, 'dur sakin ol' deyip tane tane açıklamak istedim. İşim bu olsaydı dedim hatta, en azından insanlara bir faydam  dokunmuş olurdu! Günün sonunda bir oh çekebilirdim işte o zaman dedim. Dedim de dedim, zira doktor meğerse 9.00'da geliyormuş...  Ben ki hastanelerden köşe bucak kaçan insanım, kaplumbağa olaydım da bağama çekileydim dedim. Ama  öyle olmadı işte. Gelen geçen selam verdi, kadınlar hızlı bir sosyalleşme ağına girdiler - en sevmediğim şey budur hastanelerde, hastalıklarını tüm detaylarıyla anlatırlar, bilmezler benim nasıl da empati kurabildiğimi ve bu konuşmanın sonunda neredeyse benim de onunla o hastalığı iliklerime kadar yaşamış gibi yamulacağımı. Önce birbirlerine kaç yaşındasın hiç göstermiyorsun iltifatları dizdiler. O gazla bazı adamlar da peki ben kaç yaşında gösteriyorum yenge diye muhabbete daldılar ve daha genç gösterdiklerine dair teyitler alıp mutlu mesut gerildiler. Torunlardan konu açıldı, o baya bir gitti. Sonra bir kadın geldi. Kilolu bir kadın, koltuk değneği var sol kolunun altında. Bel fıtığı ameliyatı olmuş, şimdi de kulak burun boğaz mevzusundan ameliyatlık hallerdeymiş. Bel fıtığının nasıl oluştuğunu sordular hemen, evlerden ırak demeyi ihmal etmeden. Çok trajik olay, kadın komşusunda misafir, masadan bir şey almak için ayağa kalktığında komşusu sandalyeyi boş sanıp alıyor ve yere çakılan/düşen kadının artık nur topu gibi fıtığı vardır. Bu teyze az sonra yanıma oturduğunda aramıza çantasını sıkıştırıp üç farklı renkte yün çıkarıp lif örmeye başladığında önce bir şaşkınlık ardından koca bir gülümseme aldı yüzümde yerini. Yani, bu da bir tür yaşama bağlılık değil miydi? Kurduğum empatinin sınırına gelmiştim, zira benim başımdan bunlar geçse kalkıp bir yandan 3 top yünle hastanelerde lif örüp bir yandan da ameliyat için yatış işlemleri yapacak halim olur muydu emin değilim. Ama o kadını görmek bana iyi geldi. Belki de onu tanımak için oradaydım, bilemiyorum. 

İlk hasta hızla girip çıktı, sıra bana geldi, doktor - ki genelde kadın doktorları tercih ediyorum randevu alırken, temellendirebildiğim bir gerekçesi de yok pek ama - kulağımı inceledikten sonra her şeyin normal göründüğünü ama bir basınç testi yapsak içimizin ne kadar da rahatlayacağından bahsetti. İşte hastane de dolmaya başlamışken ben sabahın ilk saatlerinde yaptığım planı hayata geçirmenin zamanı geldi dedim. İndim, önce test yapılacak yeri bulamadım, arandım, tamam ya bulamadım işte derken karşımda bitiverdi. Sıraya girdim sanıyordum ki sıra yokmuş, hemen beni aldılar, bu plan da yattı. Test de en fazla 40 sn sürdü, sonuçları hemen verildi. Ben doktorun yanındayken biri test sonuçlarını getirmişti, 'öğleden sonra gel' deyiverdi, belki bana da öyle der, hiç bekleyemem valla diye söylene söyleye  yukarı çıktım. Bir hasta girecekti, en sevmediğim tipolojiye bürünüp ben de kafamı soktum sonuçları aldım da diye. Bekle sıran gelecek diye tersledi beni, baya tersledi, o az önceki güler yüzlü doktordan eser yoktu, umutsuzluğum katlandı. Birkaç dakika sonra sıra bana geldi, e hiçbir şeyin yok geçmiş olsun, tertemiz her şey dediğini duyunca aaa gerçekten miii diye gülüverdim. Gerçekten deyip güldü o da. Sonra bir doktorun verebileceği en güzel tedaviyi duydu bu kulaklar: bol su iç ve bol sakız çiğne!

Toplamda yarım saat bile sürmedi doktor- test aşaması ve ben güle oynaya -fiilen güldüm ve de yaylanarak attım adımlarımı hakikaten de - İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesinden ayrıldım.

Sağlığının iyi olduğunu bilmek, hissetmek güzel şey.

De işte ne olacak bizim bu sağlık sisteminin hali! Daha çok da tenezzül edilip, değişikliklerin hayatlarına nasıl yansıyacağına dair bilgilendirilmeyen insanlarımızın hali...

Her şeyin anlamsızlaştığı yer bu rahatlığın dayanakları.