6 Şubat 2012 Pazartesi

Peki, ya..?

Meğer adını koyamadığım, uzun uzun tanımlamaya giriştiğim hallerim gayet adlandırılabilir korkular imiş!

allodoksafobi: başkalarının düşüncelerinden korkma, farklı kanaat korkusu

ambigufobi: yanlış anlaşılma korkusu (bende daha çok bu var)

atikifobi: başarısızlık korkusu (ömrümü yedi,ömrümü!)

desidofobi: karar verme korkusu (her seçiş bir vazgeçiş olunca hadi gel de korkmadan karar ver arkadaş)

gnosiofobi: bilgi korkusu (beter! bu kadar bilgiyi nasıl aklımda tutacağım diye başlayıp yok benden bir cacık olmaza sürükleyen bir korkuu)

Peki ben bu tanıları nasıl koydum? Elbette ki benim gibi hastane fobisi olan bir insanın bir psikologtan, psikiyatristten ya da herhangi bir etkili veya yetkiliden psişik bir destek alması söz konusu değil. Google'dan sonra hastalıklarımı teşhis ettiğim sadık dostum Metis'in 2012 ajandası oldu! Daha neler var neler, bu sene sayesinde iyice gnosiofobik olacağım.

Erken teşhis hayat kurtarır diyen geleneksel kalıplarımıza sırtımı yaslayarak sesleneyim bari: ey okuyucu, kendi teşhisini kendin koy, zira senden başka yardımcı olacak kimse de yok sana.

Çok mu yalnızlık vurgusu oldu ne? Aceba yalnız kalamamaktan korkmanın bir adı var mıdır?


*yaratıcılık da yetenek arkadaş, yaratıcılık fobim var da ondan böyle anca olanı paylaşabiliyorum diyemeyeceğim şimdi.. türetenlere sağlık!

2 Şubat 2012 Perşembe

Palyaço


i.

kaç kişiyi öldürdüm düşlerimde
kaç kilo çekerdi yalnızlık
kaç kere ezildim altında
yaz yağmurlarının
belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları
her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk
hep ağlamaklı olurduk gülünecek halimize
kim sevmezdi çiçekleri filan
ben sevmezdim dedim, yalan dedi
bunu palyaço söyledi,
palyaço söyledi ben yazdım
yazdım, yazmasam ağlayacaktım
herkes ağlarmış biraz, ben de ağladım
sırf bu yüzden mi ağladım
alçaklık gibi bir şey oldu bu biraz
biraz birazdım her şeyden
dün biraz sinirlenmiştim mesela
yarın bir kadını seveceğim biraz
biraz biraz kör oldum bügünlerde
ama rakı kadehlerini boşaltmayın
eksilmesin hiçbir şey
hiçbir şeyden dahi olsa
kalsın biraz

ii.

umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim!
hem nereden çıkardınız palyaçonun yalnızlığını
kaç kilo çeker ki bir palyaço
hem neden yüzüme vuruyorsunuz
bir çirkin ördek yavrusu olduğumu
gocunmam ki ben, ben gocunmam
bir palyaço ne kara gocunmazsa
o kadar, o kadar gocunmam işte
rakı doldurun! eksilmesin

iii.

bitmedi, yazacağım daha
yazmazsam ağlayacağım çünkü
alçakça olacak biraz
hem biz o zaman kimdik ki, nerelere giderdik
her sokakta biraz daha eksilirdik
bilirdim, geceleri puslu puslu olurdu bazen
bazen birisi fısıldarmış gibi olurdu
duyamadım, derdim, tekrar et!
sessizliğe bürünürdü o vakit her şey
sokaklar daha bir puslu
palyaçolar daha bir ağlamaklı olurdu
ve ben daha bir alçak olurdum
ağlardım biraz
hem sen kimsin, çekiştirme diyorum
hatta kuyruğuma basma diyorum
acıyor, tırmalarım,
-diyorum
kahrol, kahrol!
diyorum

iv.

geçen gün yüzüme rastladım bir ilan panosunda
korktum birden, kusacak gibi oldum
olur öyle dedi palyaço,
herkes alçaktır biraz
otur ulan! dedim, bağırdım ona
ben bazen bağırırım biraz
rakı doldur! dedim, eksilmesin!
ben bazen eksilirim biraz
aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
bunu sonradan öğrendim
ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim
örneğin;
geçen gün bir kadınla seviştim
biraz değil çok seviştim
ya işte öyle palyaço
diyorum ki,
bunu da yeni öğrendim
sevişmek de eksilmekmiş biraz

v.

kim sevmezdi ki kuş ötüşlerini filan
ben sevmezdim dedim, yalan
dedi
bunu palyaço söyledi
palyaço söyledi, ben yazdım
yazmasam, alçak olacaktım
hem ben roman da yazdım biraz
bazen diyorum ki, palyaço,
sen olmasan ben ne yaparım
alçakça eksilirim belki biraz
her yağmur yağışında yerindi dibine girerim
hiçbir kadının kasıklarını öpemem belki
ya da unuturum sonradan öğrendiklerimi
biraz biraz anlıyorum ki,
yüzler eller, o terli vücutlar filan
her şey plastikmiş biraz

vi.

haydi sirtaki yapalım palyaço
rakı doldur, yine eksildik biraz.

1 Şubat 2012 Çarşamba

'dayanışma'

Uzunca bir zaman önce kendime bir çağrıda bulunmuşum, paylaşımlara dair. Bugün yaşadığım olayı, şu kasvetli günlerde herkesin bilmesini isteyinceye kadar kendi çağrıma kendim kulak vermemişim..

Ve geleyim bugüne!

İstanbul'da kar dinmek bilmiyor birkaç gündür. Bugün daha da hışımla saldırıya geçti gökyüzü. Böyle bir günde çalışmakta olduğum yere tedirgin adımcıklarla varabilmiş iken bir baktım ki tüm gün çalışmak durumunda olduğum bilgisayarım çalışmıyor. Sebep: adaptörün bir parçası olan aparatın kablolarının birbir kopmuş olması. İki-üç ayda bir başıma gelen bir şey de böyle bir günde gelmeseydi iyiydi..

Herneyse, Beyoğlu'nda - orada çalışıyorum zira - bir elektrikçi tavsiye edildi, yazık ki koşar değil kayar adımlarla vardım. Neyse ki aparat mevcut imiş, ama benim aldığımın 3 katı fiyatına! Önce 'senin elindeki Çin malı, bu değil' dedi.
'Peki sizinki ne kadar dayanacak bana dersiniz' dedim,
'Elindeki ne kadar dayanmıştı?'
'Üç ay idare etti beni'
'Bilemem bu ne kadar götürür. Ama sanki elindeki de çok fena değil, yani iyi kablo aslında, sen yanlış kullanıyorsun aslında, ondan kopuyor bunlar. Kablosundan tutup çekip çıkarıyorsun değil mi?'
'Hiç çıkarmıyorum ki?'
'Hmm, bilemeyeceğim.'
'E madem elimdeki kablo Çin malı falan ama gayet dayanıklı, ben onu aldığım yere gideyim. 5 liraya almıştım çünkü, siz 15 istiyorsunuz.'
'Hı, olur, tabi olur.' demesi ile yine pıtı pıtı kaya kaya hiiiiç üşenmeyip Unkapanı'na doğru yola koyuldum. Aylık akbilim sayesinde yol parası kontür hesabı amma velakin 10 lira kaybedebilmem şu çetin kış ve benim için yokluk dönemlerinde namümkün idi. Kar mar demedim ve ilk otobüse attım kendimi..

15 dakika sonra Unkapanı'nda idim, bir yandan da bu kararlı tavrımdan dolayı donan ellerime ve ayaklarıma rağmen kendimi kutluyordum, ah ne kadar da tıkır tıkır zaman kaybetmeden gidiyor idim. Derkeeee..n dükkanın önüne gelip de kapalı olunca panikleyivermem bir oldu. Hemen karşıdaki 'plastik dükkanı'na girip 'buralarda şu karşıdakinin dışında bilgisayar malzemeleri satan bir yer var mı?' deyince heralde yüzümdeki garip donmuş ve panik ifadenin etkisiyle adamcağız güle güle ve de biraz bana üzüldüğünü belirterek 'yok vallahi, hani Tahtakale'ye in diyeceğim de oradaki dükkanlar da ne kadar açılmıştır, hiç bilmiyorum, hatta gitme daha iyi' deyiverdi. Yılmadım!

Buraya kadar gelmişim, ne yapayım bir süre kestiremedim. Kuyruğumu kısıp o tafralandığım adamdan paraya kıyıp hayatta da almam kabloyu. Biraz daha bakınayım diyerekten Beyazıt'a doğru yürümeye başladım. Burnumun artık pancar gibi olduğuna emin , sol yanağımı hissetmez iken bir internet kafe görüp sorayım dedim bunların da ihtiyacı neyin oluyordur, bilirler diyerekten. Meğersem onlar da satıyormuş, şans bu ya! Daha büyük şans -en bana özel olanı- benim aparattan yok! 'Başka yerde de bulamazsın, boşuna arama, istersen yarına getirteyim' dedi, dedi de bana bugün lazım. Gene boynumu bükmedim - manasız umudum sürmekteydi - yürüyedururken bir internet kafeye daha denk geldim:
'Siz bu aparatlardan satıyor musunuz?'
'Yok biz satmıyoruz'
'Başka nerede bulabilirim, bir fikriniz var mı?' sorumu her nasıl sorduysam artık, adamcağız bir dakika bile duraksamadan;
'Bulamazsınız, ama ben size bendekini vereyim, siz kendinize alınca bana getirirsiniz' deyiverdi! Kulaklarıma inanamadım tabi!
'Ne kadar süre bende kalabilir peki, alana kadar derken?'
'Ne bileyim, Cuma günü falan getirin mesela' dedi. Parmak hesabıyla üç gün sürem olduğunu ve elbet o dükkanın açılacağını(!) düşünerek büyük bir coşkuyla 'Çooook sağolun' diyerekten kabloyu alıp coşku ile kayaraktan yola düştüm.

Yahu, bu nasıl bir güvendir?! Adam adımı sanımı bile sormadı, öyle hiçbir güvence neyin almadan veriverdi! Bir de bana bir kaç şey gösterdi, bu aparattan alırken uzun ömürlü olması için nelere dikkat etmem gerekirmiş diye. Beyazıt'ın esnafı dillere başkaca şekillerde destan idi amma velakin böylesini ne görmüş ne de duymuştum.

Velhasılı kelam son günlerde 'dünyayı utanç kurtaracak' lafı dolanırken ortalıklarda ben bir kere daha dillendirme gereği duyuyorum: DÜNYAYI DAYANIŞMA KURTARACAK! Öyle karşılık neyin beklemeden dayanışma..

Bir karlı günde de umut olabilen güzel insanın yeri pek anlamlı..