Meğer adını koyamadığım, uzun uzun tanımlamaya giriştiğim hallerim gayet adlandırılabilir korkular imiş!
allodoksafobi: başkalarının düşüncelerinden korkma, farklı kanaat korkusu
ambigufobi: yanlış anlaşılma korkusu (bende daha çok bu var)
atikifobi: başarısızlık korkusu (ömrümü yedi,ömrümü!)
desidofobi: karar verme korkusu (her seçiş bir vazgeçiş olunca hadi gel de korkmadan karar ver arkadaş)
gnosiofobi: bilgi korkusu (beter! bu kadar bilgiyi nasıl aklımda tutacağım diye başlayıp yok benden bir cacık olmaza sürükleyen bir korkuu)
Peki ben bu tanıları nasıl koydum? Elbette ki benim gibi hastane fobisi olan bir insanın bir psikologtan, psikiyatristten ya da herhangi bir etkili veya yetkiliden psişik bir destek alması söz konusu değil. Google'dan sonra hastalıklarımı teşhis ettiğim sadık dostum Metis'in 2012 ajandası oldu! Daha neler var neler, bu sene sayesinde iyice gnosiofobik olacağım.
Erken teşhis hayat kurtarır diyen geleneksel kalıplarımıza sırtımı yaslayarak sesleneyim bari: ey okuyucu, kendi teşhisini kendin koy, zira senden başka yardımcı olacak kimse de yok sana.
Çok mu yalnızlık vurgusu oldu ne? Aceba yalnız kalamamaktan korkmanın bir adı var mıdır?
*yaratıcılık da yetenek arkadaş, yaratıcılık fobim var da ondan böyle anca olanı paylaşabiliyorum diyemeyeceğim şimdi.. türetenlere sağlık!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder