13 Ekim 2012 Cumartesi

haller içinde bir hal

Nasıl da hallerden hallere son hız geçebilen ruhum var benim böyle! Hep şu oradan buraya salınıp duran bilincimden kaynaklanıyor. Aralarında zerre alaka olmayan şeyleri peş peşe dizip/anıp haliyle kuyrukları birbirine değmeyen hislerle sarmalanıyorum hızlıca. Yadırgamıyorum da artık bu halimi. 'Artık' demiş bulundum da aslında en barışık olduğum tutarsızlığım bu halim sanırım. Son cümleden de birden fazla tutarsızlığım olduğu ve benim bunların bir kısmıyla barışık olmadığım konusuna geçmiş bulundum. Evet, öyle. Yani daha doğrusu öyleydi. Bir süredir bir gülüyorum, bir ağlıyorum, ağlarken neden ağladığıma bir anlam veremiyor 'savaş ha koptu ha kopacak' haberlerini ağzımdaki sakızı cak cak çiğneyerek okuyorum. Bu ayın kirasını ödersem beş kuruş param kalmayacak diye bankadaki hesabımda uzayıp kısalmayacağını ve de harcayamayacağımı bilerek tutuyor, o parasızlıkla da kültür-sanat sponsorum sevgili S.'nin davetiyeleriyle beni aşan ortamlarda konserlere gidiyorum. O konserlerde bir şişe su bile almıyorum tabi, buna da arada açıklık getireyim. Oynak grupların konserlerine gitmeyi tercih ediyor hop zıp bütün siniri stresi atıp eve koşuyorum. Yazarken de şöyle bir pis huyum vardır, bir önceki cümleyi okumam. 'An'a önem veririm. Yani yazdığım o an ne düşünüyorsam,hissediyorsam falan filansa odur. Bir önceki cümle ile müthiş bir bütünlük,birlik beraberlik mesajı içermek zorunda değildir. Zaten arada bir kopuş varsa kopulmuştur. Zorla bir bağ yaratmaya çalışmanın bir manası yoktur. Burada tabi ki sadece iki cümleden bahsetmiyorum. Kendi kendime metaforlar mı geliştiriyorum nedir. Bir anlayan ben olacağım için totalde 'kendime metaforlar' diyebilirim hatta. Bu satırlara yazmama sebep olan iki şarkıyı biliyorum da böyle bir yazı yazmayı neden istedim, bak şimdi hatırlamıyorum. Yani nerden başladım da nereye gidiyorum şu an meçhul. En güzeli de bu değil mi? Nereye gideceğini kestirdiğim şey artık benim istediğim/arzuladığım şey olmaktan çıkıyor, kendinde birşey oluyor. Ben hiçbir şey yapmasam da o kendini var edecek yani. Hem de benim hayatıma yön verecek şekilde. O beni şekillendirecek bir nevi. Hiç hoşlanmıyorum işte bundan. İstek olmaktan çıkıp az biraz zorunluluk halini aldığında ya da bende öyle bir his yarattığında hoop duruyorum, çekiliyorum ya da itiyorum. Bunca kestirilemezliğin içinde o zaman yazmama sebep güzel şarkı gelsin tam olarak şu ana!


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder