Bir tanıdığı orada yaşıyordur, onu görmeye gider. O 'bir tanıdık', en geniş anlamda kullanılmıştır; aile fertlerinden arkadaşa, sevgiliden fakülteden bir hocasına kadar genişçe bir skalada salınır.
Bir işi vardır, onu halletmeye gider. Acildir ya da öyle çok ertelemiştir ki artık kendisinden vazgeçecek kadar komplike hale gelmiştir olayın boyutu. Yapacağı işten bağımsız bir 'halledip ruhunu kurtarma' derdi sarmıştır yolcuyu, düşer yola.
En keyfi haliyle periyodik bir etkinliğe katılmaya gider. Ne bileyim belki bir kongre, konferans, seminer... Belki senelerdir yolunu gözlediği grup İstanbul'a değil de (!) Ankara'ya gelmiştir, onların konserine koşturur. Ya da tuttuğu takımın maçı vardır, belki kuzeninin doğumgünü, bir düğün - nişan organizasyonu da neden olmasın!
Bunların hiçbiri değil benimki... Aklım bir karış havada, onu arıyorum. Ama aradığım yer Ankara ayazı.
Ne yapacağımı da bilmiyorum. Üstelik çok da sıkışık bir zamanda gidiyorum, benim için kritik işlerin bir önce tamamlanması gereken bir zamanda.
Tesadüf olduğunu sanmıyorum, bugün Angelopoulos'la Altyazı dergisinin yaptığı söyleşinin yalnızca şu kısmı ile karşılaştım:
Ev nedir? Ev kavramı nedir? Benle ben arasında, benle dünya arasında dengelerin kurulduğu bir yerdir, bir mekândır. Bu dengenin bulunması çok zor ve bu denge oldukça nadir bulunuyor. O yüzdendir ki, insanlar devamlı yer değiştirmek, seyahat etmek ihtiyacını duyuyorlar. Sanki yer değiştirdikçe eve bir anlığına da olsa varacakmış gibi bir hisse kapılıyorlar; ama aranan şey bu dengeyi bulmak aslında.*
Dengesizsem demek.
Sonuunda Ali Ağaoğlu'na dönüyorum sanırım: bu değil, bu da değil, bu hiç değil! Hiçbir şey tam anlamıyla dokunmuyor kimi zamanlarda olduğu gibi. Ne okuduğum kitap, ne şiirler, ne şarkılar, ne eş dost muhabbeti/teşhisi.
Tek istediğim gitmek.
Öyle bir çantayla çekip gitmek.
Sonrası... kim bilir.
Yol şarkım da çıkmasın mı aniden karşıma!
*http://www.altyazi.net/soylesiler/theo-angelopoulosun-ard%C4%B1ndan-7-239.aspx
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder