7 Mayıs 2013 Salı

ah şu gençlik!

Gençten bir çocuk beni buldu bir şekilde - ne şekilde olduğunu sormadım.
Yazdıklarını kitaplaştırıp basıyormuş - o kendisine yazar diyor, ben diyemiyorum; genel anlamda yazabilen herkes yazar ama onun kastettiği anlamda benim dilim gitmiyor demeye.
Kendisiyle ilgili ne kadar bilgi edinebileceğim link falan varsa sağolsun göndermiş.
Ben daha fazlasını da edindim tabi ki.

Gencimiz 21 yaşında. İlk kitabını 17 yaşındayken basmış ve Erdal Eren'e ithaf etmiş.Adı da Ben Hep 17 Yaşındayım . Subay çocuğu, gezmiş ülkeyi - zaman içinde algılarının bu denli açık olması ve insanların farklılıklarını görebilmesinde bunun payı olduğunu düşünüyorum. Şimdilerde bir özel üniversitede sinema üzerine eğitim görmekte, sanıyorum Galata'da yaşamakta falanlar filanlar.

Kendisini kaybeden olarak tanımlıyor, zavallı hayatı olan biri gibi lanse ediyor.. Belki bu güne kadar hiç zavallı  hayatlarla karşılaşmamıştır diyeceğim ama yazdıkları pek onu da söylemiyor. Vermişler buna aman da ne kadar Bukowski'ye benziyorsun gazını, oradan toplarım sanıyor parsayı ama işte sevgilisiyle alışveriş günü(!) yapan bir adamın benim için Bukowski'ye teğet geçme ihtimali bile yok.

İkinci kitabı yasaklanmış ve yasaklanan her şey gibi inanılmaz rağbet görmüş mahkemenin yasağı onaylamamasının ardından. E tabi bu tiplere el vermesiyle bilinen Okan Bayülgen bu gencoya da ses etmiş. Hatta işte yakın zamanlarda beraber bir kitap programı yapacaklarmış bir özel  TV'de.

Şimdi benim gözümde zerre değeri olmayan, özenti mi özenti bu elemanla profesyonel anlamda bir röportaj mı yapacağım? Kimler ne oranda ciddiye almış diye baktım da pek sevdiğim Karin Karakaşlı zamanında yazmış o dönem çalıştığı gazeteye. Benim gazetede birkaç haberi çıkmış işte günümüzün popüler tabiriyle marjinal buldukları için atlamışlar.

Kitabı okudukça elemandan daha da soğuyorum. Nedeni de aslında kendisinin okuyucuda kurguya açık kapı bırakmamış olması. Evet evet, mesele bu!

Elbette ki yazar kendi hayatından ya da tanıdıklarının hayatından esinlenerek yazabilir. Ama bu kitap öyle bir sunulmuş ki esinlenme bir köşede dursun, işte ben böyle acayip bir hayat yaşıyorum mesajının dibine vurma kaygısı güdülmüş adeta. Ve asıl mesele şu ki hiç de öyle yazdığı gibi ya da görünmek istediği gibi biri değil. 

Ah ah..

Neyse biraz daha okuyayım da çok acayip bir çıkışta bulunmamı engelleyecek düzeyde bir dil tutturayım.

Bu zamana kadar ona yayıncılık alanında söylenmeyenleri artık birinin söylemesi gerek deyip söylemeye hiç niyetim yok zira.

Ama işte kötü yapılan her işin ardından edindiğim motivasyon yine peydah oldu: ben de kitap yazarım ki!

Zamanında annem bize bütün manyaklar televizyona çıktı, bir siz  çıkamadınız derdi de gülerdik.
Güldüm güldüm bak ne oldu şimdi..


Bukowski'yi de o kadar andık, bir selam çakalım madem..


                                     





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder