30 Mart 2014 Pazar

Rağmen.




Bugün günlerden seçim.

Aylardır 'bu ülkede demokrasi yok' diyoruz, bunun için sokaklara dökülüyoruz. Biz bu halet-i ruhiye içindeyken uzun adam çıkıyor ve sürekli diyor ki 'sandıkta görüşürüz'. Hepimiz deliriyoruz, ne sandığı yahu diye. O sandık dedikçe biz ölüyoruz, öldükçe diriliyoruz.

Ama sandığa gitmeye az bir zaman kalınca birden ondan çok sandık'çı türüyor etrafta. Üstelik bu sandık, onun emir komuta zinciri içinde işleyecek olan yerel yönetimler için kurulan sandık. Seç beğen dedikleri arasında seçip beğenilecek tek bir isim yok. Tatava yapma bas geç dedikleri adem için 'umarım bu defa doymuştur' diye eklemeyi unutmuyorlar.. Aylarca ideallerimiz için birlikte sokaklara döküldüğüm insanlar, yeter artık normale dönelim, yediğimiz içtiğimizden keyif alalım, gönlümüzce sevişelim aklımız başka bir yerde olmadan, vicdanım kurcalanmasın diye 'tatava yapma' diyor ve neye bastığını sorgulama diyecek raddeye geliyor, geldi. Hani aylarca insanlara 'sorgula!' diyen insanlar..

Demokrasiyi ne zannederler bilmiyorum. Misal bugün hava güneşli, oy kullanıp sonra büyüüük bir iç rahatlığıyla kendilerini sahile atarlar belki. Çok bilinçli yurttaşlar olarak oy kullandıklarını da belirtmeden, duyurmadan yedi düvele geçmezler ki geçmiyorlar da, bu da çok harika.

Ama işte benim için asıl mesele bugün. O oylar ne olacak? Şimdiden sandıklardan ne fecaat haberler geliyor, ne oyunlar dönüyor ortada. Sandığın bu kadar anlam ifade etmesinin sorumluları o zaman da özeleştiri vermek yerine yine benim gibilere yüklenecekler: işte sen ve senin gibiler oy kullanmadığı için bu haldeyiz diye. Sandıktan çıkana da razı olacaklar, o ayrı. Sandık sonucundan memnun olmayıp sokaklara dökülecek olanlar - ki olacaklar- gidip oyunu kullananıp vicdan rahatlatanlar olmayacak.

Ama işte ne kolay yargılamak, yaftalamak..

Böyle zamanlarda fildişi kulesinde yaşayan bir yazar olaydım diyorum.

Tam ben bunları derken telefon çalıyor, bir can insan.

İçimi döküyorum ona böyle elim ayağım titrer haldeyken, yakın hissetiklerimin yaftalamalarıyla şaşkına dönmüşken. Alıyor üzerimden o yükü, okşuyor sırtımı, yalnız olmadığımı hissettiriyor, ve her şey nasıl geçiyorsa bu da geçecek, hissettiriyor. Geçtiğinde de dönüp kimseye hesap sormayacağım, yalnızca bileceğim.

Ben ki derdi başı insanları gereğinden fazla anlamak olan bir faniyim, şimdilerde anlamıyorum. Bu anlamama haline aşina değilim, ondan sanırım sıkıntım.

Iyi olacak hastanın ayağına gelen doktor gibi buluyor beni de  müzik.

Tam şu anda Coldplay giriyor devreye: Fix You.

Hava güneşli.

Ve ben hiçbir zaman bel bağlamadığım şeylerin sonuçlarından da sorumluluk çıkarmasını bilerek müzikle yeniden dalıyorum hayata..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder