Uzunca bir zaman önce kendime bir çağrıda bulunmuşum, paylaşımlara dair. Bugün yaşadığım olayı, şu kasvetli günlerde herkesin bilmesini isteyinceye kadar kendi çağrıma kendim kulak vermemişim..
Ve geleyim bugüne!
İstanbul'da kar dinmek bilmiyor birkaç gündür. Bugün daha da hışımla saldırıya geçti gökyüzü. Böyle bir günde çalışmakta olduğum yere tedirgin adımcıklarla varabilmiş iken bir baktım ki tüm gün çalışmak durumunda olduğum bilgisayarım çalışmıyor. Sebep: adaptörün bir parçası olan aparatın kablolarının birbir kopmuş olması. İki-üç ayda bir başıma gelen bir şey de böyle bir günde gelmeseydi iyiydi..
Herneyse, Beyoğlu'nda - orada çalışıyorum zira - bir elektrikçi tavsiye edildi, yazık ki koşar değil kayar adımlarla vardım. Neyse ki aparat mevcut imiş, ama benim aldığımın 3 katı fiyatına! Önce 'senin elindeki Çin malı, bu değil' dedi.
'Peki sizinki ne kadar dayanacak bana dersiniz' dedim,
'Elindeki ne kadar dayanmıştı?'
'Üç ay idare etti beni'
'Bilemem bu ne kadar götürür. Ama sanki elindeki de çok fena değil, yani iyi kablo aslında, sen yanlış kullanıyorsun aslında, ondan kopuyor bunlar. Kablosundan tutup çekip çıkarıyorsun değil mi?'
'Hiç çıkarmıyorum ki?'
'Hmm, bilemeyeceğim.'
'E madem elimdeki kablo Çin malı falan ama gayet dayanıklı, ben onu aldığım yere gideyim. 5 liraya almıştım çünkü, siz 15 istiyorsunuz.'
'Hı, olur, tabi olur.' demesi ile yine pıtı pıtı kaya kaya hiiiiç üşenmeyip Unkapanı'na doğru yola koyuldum. Aylık akbilim sayesinde yol parası kontür hesabı amma velakin 10 lira kaybedebilmem şu çetin kış ve benim için yokluk dönemlerinde namümkün idi. Kar mar demedim ve ilk otobüse attım kendimi..
15 dakika sonra Unkapanı'nda idim, bir yandan da bu kararlı tavrımdan dolayı donan ellerime ve ayaklarıma rağmen kendimi kutluyordum, ah ne kadar da tıkır tıkır zaman kaybetmeden gidiyor idim. Derkeeee..n dükkanın önüne gelip de kapalı olunca panikleyivermem bir oldu. Hemen karşıdaki 'plastik dükkanı'na girip 'buralarda şu karşıdakinin dışında bilgisayar malzemeleri satan bir yer var mı?' deyince heralde yüzümdeki garip donmuş ve panik ifadenin etkisiyle adamcağız güle güle ve de biraz bana üzüldüğünü belirterek 'yok vallahi, hani Tahtakale'ye in diyeceğim de oradaki dükkanlar da ne kadar açılmıştır, hiç bilmiyorum, hatta gitme daha iyi' deyiverdi. Yılmadım!
Buraya kadar gelmişim, ne yapayım bir süre kestiremedim. Kuyruğumu kısıp o tafralandığım adamdan paraya kıyıp hayatta da almam kabloyu. Biraz daha bakınayım diyerekten Beyazıt'a doğru yürümeye başladım. Burnumun artık pancar gibi olduğuna emin , sol yanağımı hissetmez iken bir internet kafe görüp sorayım dedim bunların da ihtiyacı neyin oluyordur, bilirler diyerekten. Meğersem onlar da satıyormuş, şans bu ya! Daha büyük şans -en bana özel olanı- benim aparattan yok! 'Başka yerde de bulamazsın, boşuna arama, istersen yarına getirteyim' dedi, dedi de bana bugün lazım. Gene boynumu bükmedim - manasız umudum sürmekteydi - yürüyedururken bir internet kafeye daha denk geldim:
'Siz bu aparatlardan satıyor musunuz?'
'Yok biz satmıyoruz'
'Başka nerede bulabilirim, bir fikriniz var mı?' sorumu her nasıl sorduysam artık, adamcağız bir dakika bile duraksamadan;
'Bulamazsınız, ama ben size bendekini vereyim, siz kendinize alınca bana getirirsiniz' deyiverdi! Kulaklarıma inanamadım tabi!
'Ne kadar süre bende kalabilir peki, alana kadar derken?'
'Ne bileyim, Cuma günü falan getirin mesela' dedi. Parmak hesabıyla üç gün sürem olduğunu ve elbet o dükkanın açılacağını(!) düşünerek büyük bir coşkuyla 'Çooook sağolun' diyerekten kabloyu alıp coşku ile kayaraktan yola düştüm.
Yahu, bu nasıl bir güvendir?! Adam adımı sanımı bile sormadı, öyle hiçbir güvence neyin almadan veriverdi! Bir de bana bir kaç şey gösterdi, bu aparattan alırken uzun ömürlü olması için nelere dikkat etmem gerekirmiş diye. Beyazıt'ın esnafı dillere başkaca şekillerde destan idi amma velakin böylesini ne görmüş ne de duymuştum.
Velhasılı kelam son günlerde 'dünyayı utanç kurtaracak' lafı dolanırken ortalıklarda ben bir kere daha dillendirme gereği duyuyorum: DÜNYAYI DAYANIŞMA KURTARACAK! Öyle karşılık neyin beklemeden dayanışma..
Bir karlı günde de umut olabilen güzel insanın yeri pek anlamlı..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder