Sonra freelance çeviri işi de elimizde patladı, onun için çalıştığımız kadın 'benden bu kadar' dedi. Neyse ki geçenlerde yine bir şeyler göndermeye başladı da moralimiz yerine geldi.
İşte, tüm bu dalgalanmalar, moralin ani iniş-çıkışları vesaire benim kafamı da allak bullak etti. Gerçekten böyle bir hayat mı istiyorum? Ya da amiyane tabirle 'bu mudur!'.
Ben, kendimi pek dinlemediğimi fark ettim. Daha doğrusu kendime kulak vermediğimi. Pek yakınım da tam tersi olduğunu, kendimi fazlasıyla dinlediğimi söyledi. Yani ikimizin ortaklaştığı nokta, söz konusu kendim olunca uçlarda takıldığım.
Mutsuzum. Baya mutsuzum. Bildiğimiz mutsuz.
Hiçbir şey değişmeyecek diye tedirginim. Belirsizlikler beni çok olumsuz etkiliyor.
Böyle zamanlarda benim direkt midem bulanıyor. Bu bulantı, hayatımdaki çalkantılar dinene kadar sürüyor. Şimdi benim için fonda midem bulanıyor galiba dünya tuttu beni hep unuttulu bir şarkı geçiyor ama orada da aşk'a bağlayıvermişti bir yerinde mevzuyu yine hatırladığım kadarıyla, ondan şarkının tamamını karıştırmayayım işin içine. Şey diyordum, benim böyle moral dibindibinindibine vurunca benim mide allak bullak. Sürekli yemek istiyorum, sanki ne kadar çok yersem o kadar geçecek sıkıntı, yedikçe bünye güzellik yaratacak, dünya barışı olmasa da böyle bana bir iyilik gelecek gibi gibi. Ama öyle olmuyor, ben yedikçe bünye daha da allak bullak oluyor. Bir de öyle ağız tadıyla yiyemez de oldum - yok artık diyorsun değil mi, ama oluyor öyle. Hazır bir şeyler yiyorsam hele, durum çok vahim. Vejeteryanlık, veganlık.. Başkaca sorgulamalarda aklım.
Velhasılı, daha çok zaman da olmamış 'geçenlerde' diyeceğim bir zamanda mesleksizlikten yakınmışım. Sonra meslek edinecek olsam ne olmak isterdim ki diye düşündüm de, ya veteriner ya da doktor olurdum dedim. Hadi daha yakın bir ihtimal mimar. Ama başka bir şey değil. Bunlardan gayrısı zaman geçirme halleri.
Ah bu ben.
Şimdi çevirilerle uğraşma zamanı.
Ah be zaman.
Ve hatta: Ah be dünya...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder