27 Mart 2013 Çarşamba

Oyuna devam!

İşte servis şoförümüzün en sevdiği şarkı!
Okumaya devam edecek olan, lütfen fonda döndürüversin şarkıyı.


Çok ilginç bir adam, içmeyi bu kadar seven ve de hakkını vererek içen başka da birini görmedim. Çiçek Pasajı'ndan çıkmayan, kahvede viski götüren böyle ilginç bir insan. Bu şarkıyı sevdiğini de aniden radyoda çalmaya başladığında 'heh benim şarkı' deyip sesini açmasıyla anladım. Sonra servisten bir arkadaştan, kendisi için sadece bu şarkıdan oluşan bir CD kaydetmesini istedi ve ekledi:

Bağdat Caddesi'nde çok iyi gidiyor bu şarkı. Bazen canım sıkılıyor, atlıyorum arabaya gidiyorum bir tur atmaya -Karagümrük'te oturuyor kendisi bu arada. Benim arabanın da ses sistemi iyi, açıyorum bu şarkıyı, veriyorum sesi...

Her gün yeni bir şeyler öğreniyorum Dursun Kaptana dair.

Ve ne zamandır sabahları günaydınlaştığımız servisdaşımla ilk defa iki lafın beli kırdık. Benim insanlarla dialogumun da ayarı yok. "Sen hangi departmandasın?" gibi oldukça sıradan bir soru ile başlayan konuşmamız yaptığımız işlerin bizi ne kadar tatmin ettiği, aldığımız ücretler gibi sorularla pekiştikçe bana sevgilim olup olmadığını sormasıyla başka bir boyuta geçti:

Bak en azından sevgilin olsaydı o gezdirirdi seni. Çok az para kazanıyormuşsun baksana, nasıl geçiniyorsun ki böyle! En güzel yaşlarımız, şimdi gezmiycez eğlenmiycez de ne zaman ne yapıcaz! Bak ne diycem, bence sen sevgili yap. Gerçekten! Hiç de öyle ayırt etme tipini mipini. Valla bak, başka türlü olmaz yani. Hem uzun sürecek falan diye de bakma, gönlünü eğlendir gitsin işte.

Tabi o bunları söylerken ben kahkahalar atıyorum, arada di mi ya diye tepki veriyorum. O da alıyor gazı alıyor gazı daha da vuruyor dibine!

Ama hiç bozmadım kızı. Çok şaşırdım kendime. Başka zaman olsa en 'olması gereken' tavrı koyar direkt konuşmayı da daha fazla saçmalamadan sonlandırırdım. Ama sonra konuşma bambaşka bir yere evrildi. 1960lardan beri Samatya'da yaşayan ailesinin ağzından bana buraları anlattı, mest oldum. Dedim, iyi ki gülmüş geçmişim  - tavsiye olunur, gülüp geçmeyi de bilin (kendiniz için).

Bir de kendime pek şaşırarak başka bir şey daha yaptım. Yine elbette ki iş yerinde - hayatımın büyük bölümü orada geçiyor maalesef - lavaboda ellerimizi yıkarken bir arkadaş muhabbet açmaya çalıştı, ben de gördüm ve de 'bütün bir kışı şu buz gibi sularda dona dona iyi atlattık' dedim. Hemen gözleri parladı 'aa evet öyle oldu ama sen 1. katı biliyorsun değil mi, -1'i?'. Neyi kastettiğini anladım ama gözündeki o ışık kaybolmasın diye 'ne var ki yemekhane katında?' dedim. Koccaman bir gülümseme yayıldı hemen yüzüne 'orada sıcak su akıyor, yaa!' dedi. Abartılı bir 'aaa bak seen! aklımda olsun bundan sonra' dedim, 'olsun tabi, hadi iyi akşamlar, görüşelim' deyip mutlu mesut çıktı oradan.

Bu hal elbette ki benim etkisini bildiğim bir hal. Yani birine bilmediği bir şeyi öğretmekten duyulan haz. Genelde bu hazzı pek benim üzerimden duyamaz insanlar. Biraz fazla bilirim - aslında -1'de sıcak su olduğunu bildiğim gibi. Ve yine genelde bir bilgiyi paylaşırken yalnızca paylaşmak değil de onun üzerinden haz duymanın esas olduğunu görünce de pek fena bozarım karşımdakini. Lafı ağzına tıkarım hemencik. Hele erkeklerin bunu bir prestij kaynağı olarak kullanmalarına hiiiiç izin vermem. Ama işte bu çok bilme hali de yapışabiliyor üzerine. Bu defa insanların senin bilmediğin bir şeyi samimiyetle paylaşacakları varsa da seninle, aman of deyip paylaşmadıkları oluyor. Bir nevi sosyal dışlanmaya maruz kalıyorsun. Oturup analiz yapmamıştım ama sezilerimle sanırım duruma el koymuşum, en azından iş yerinde. Farkında olmadan öyle aniden karar veriyor ve bildiklerimi yeni öğreniyor gibi oluyorum. Daha önce bildiğim filmleri ilk defa duyuyor, şarkıları ilk defa dinliyor, gittiğim bir mekana ilk defa gidecek oluyorum. Bir tek kitaplar konusunda elimde değil gibi gibi yapamıyorum. O, öyle aniden çıkmıyor, çıkamıyor işte. Neyse yani, ben de insanları böyle ufak tefek rollerle mutlu edenler kervanına katıldım, katılmışım da yeni fakına vardım daha doğrusu.

Ben ne kadar içten, samimi, doğru, dürüst olursam çevremdekiler de bir o kadar rahat olurlar sanıyordum. Nasıl da yanılmışım. İnsanlar, oldukları gibi görünmekten mutluluk duymuyorlar, olmak istedikleri gibi görünmeleri asıl mesele. Ben buna imkan tanımıyordum, bunun farkındayım. İşte, onların oyununa bir süreliğine dahil oldum. Bırakacağım oynasınlar, ben de yer yer izleyip yer yer kafa sallayarak kendimi tanıyayım bu sayede.

Bol bol da şu şarkıyı dinliyorum, sözleri ayrı güzel, klibi ayrı güzel, bende uyandırdıkları ayrı güzel..


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder